Acciones llevadas a cabo por Julio Fernández y dentro de una línea de teatro anómico,
-
EJEMPLO 1
-
A SINCERIDADE VOSA
-
Antes de llevar a cabo la acción se difundirá el siguiente mensaje en la Red (correo masivo), o propaganda en la calle:
Considere esta mensaxe como DIRECTA, considere a invitación como DIRECTA, considere esta mensaxe como o único existente, presente e con capacidade de resposta neste momento, considere as súas réplicas como espectáculo, considere a súa capacidade de réplica como auténtico espectáculo, considere que non ocorrerá máis nada que o que nesta mensaxe relátase concienzudamente, considere que este corpo de mensaxe é o ÚNICO CORPO, o único emisor, mentres que vostedes e eu somos receptores deste corpo que fala, que produce discurso, discurso DIRECTO.
O luns, en cambio, todo será distinto, un CORPO MÚLTIPLE (público e social) mirará atento a un pasar temporal INDIFERIDO, a un corpo INDIFERIDO (o meu corpo obxecto), a unha acción INDIFERIDA, a nosa acción, que apenas será nada, apenas un épsilon para un teatro anómico, apenas unha bágoa que non logra mirarse no espello, apenas non silencio, apenas unha extremidade nova brotando do embigo, apenas un recolledor de palabras devanditas, unha pegada que perdeu a golpes de maza o sentido, un pensamento que non logrará escapar dos colectores oblicuos das vosas bocas a medio abrir, un cheiro a café opaco e denso, mentres a 100.000 km unha barriga fala de medo, e unha radio emite palabras cara aos ollos das xentes cargadas de indolencia, aquí e alá esta esperada crise deixounos impertérritos, non hai nada que poidamos facer xa, facer significa sumirse no facer dos que ordenan o facer, as leis do facer, o facer por facer, para que o mundo dialéctico desposúase de dialectos, só puntos e aparte, só normas de representación da realidade e idiomas únicos, que nos obrigan, que nos obrigan, por certo, a resistir a través de mensaxes directas, que escapan ao control do teatral, ese escenario de violencia retransmitido, teledirigido, expandido, e falso, e sobre todo falso, inmóbil desde fai anos, punto fixo que non quere comunicar nada, só emitir mensaxes, información que amole os impulsos, datos, millóns de datos, fragmentos de stop.
O luns pola tarde, como lle digo a vostede agora, deixarei o meu CORPO INMÓBIL, obrigado a mirarse durante longos minutos a un espello cóncavo, e abandonareime ao mínimo, a mínima porción de pensamento, mentres vostede levantarase do seu asento na cafetería, dirixirase a min e me dirá o que crea que ten que dicirme, en público, unhas palabras de afecto ou un reproche.
-
Más tarde se realizará la acción:
-
-
